ارز فیات چیست؟

به بیان ساده، ارز فیات یک ارز قانونی است که ارزش خود را از کشور صادر کننده به دست می آورد، نه از یک کالا یا کالای فیزیکی. قدرت دولت در تعیین ارزش پول فیات در این نوع پول نقش اساسی دارد. اکثر کشورهای جهان از سیستم ارز فیات برای خرید کالا و خدمات، سرمایه گذاری و پس انداز استفاده می کنند. ارز فیات جایگزین استاندارد طلا و سایر سیستم های کالایی شد تا ارزش مناقصه قانونی را ایجاد کند. احراز هویت بایننس

ظهور ارز فیات

ارز فیات قرن ها پیش در چین متولد شد. استان سچوان در قرن یازدهم شروع به انتشار پول کاغذی کرد. در اصل، می توان آن را با ابریشم، طلا یا نقره مبادله کرد. اما در نهایت، کوبلای خان به قدرت رسید و یک سیستم ارزی فیات را در قرن سیزدهم تأسیس کرد. مورخان می گویند که این پول نقش کلیدی در سقوط امپراتوری مغول ایفا کرد و هزینه های بیش از حد و تورم فوق العاده دلیل کاهش آن بود. پول فیات در قرن هفدهم در اروپا نیز مورد استفاده قرار گرفت و توسط اسپانیا، سوئد و هلند پذیرفته شد. این طرح در سوئد شکست خورد و دولت آن را به دلیل استاندارد نقره کنار گذاشت. طی دو قرن بعدی، فرانسه جدید در کانادا، مستعمرات آمریکا و سپس ایالات متحده آمریکا. دولت فدرال نیز پول فیات را با نتایج متفاوتی آزمایش کرده است. در قرن بیستم، آمریکا به استفاده از ارز مبتنی بر کالا به صورت تا حدی محدود بازگشته بود. در سال ۱۹۳۳، دولت به روش مبادله پول کاغذی با طلا پایان داد. در سال ۱۹۷۲، تحت ریاست جمهوری نیکسون، ایالات متحده استاندارد طلا را به طور کامل کنار گذاشت و به سیستم پولی فیات روی آورد و به زوال آن در سطح بین المللی پایان داد. این منجر به استفاده از ارز فیات در سراسر جهان شد. مقاله آی پی ثابت بایننس

فیات را با استاندارد طلا ارزیابی کنید

سیستم استاندارد طلایی امکان تبدیل اسکناس های کاغذی به طلا را فراهم کرد. در واقع، تمام پول های کاغذی توسط مقدار محدودی طلای متعلق به دولت پشتیبانی می شد. در نظام ارز کالایی، ارزهای جدید تنها در صورتی می‌توانند وارد اقتصاد شوند که دولت و بانک‌ها دارای مقادیر مساوی از ذخایر طلا باشند. این سیستم توانایی دولت را در خلق پول و افزایش ارزش پول خود صرفا بر اساس عوامل اقتصادی محدود می کرد. از سوی دیگر، تحت یک سیستم ارز فیات، پول را نمی توان به چیز دیگری تبدیل کرد. با پول فیات، مقامات می توانند مستقیماً بر ارزش پول خود تأثیر بگذارند و آن را به فعالیت اقتصادی مرتبط کنند. دولت ها و بانک های مرکزی کشورهای شما قدرت زیادی بر پول دارند. آنها می توانند با استفاده از ابزارهای مختلف از جمله ایجاد بانک های ذخیره کند و اجرای تسهیلات کمی به شرایط و مشکلات مختلف اقتصادی پاسخ دهند. طرفداران استاندارد طلا استدلال می کنند که یک سیستم پولی مبتنی بر کالا پایدار است زیرا توسط چیزی ملموس و ارزشمند پشتیبانی می شود. طرفداران ارز فیات این را رد می کنند که قیمت طلا چیزی جز ثبات است. در این زمینه، ارزش یا ارزش ارزی محصولات و پول فیات ممکن است تغییر کند. اما با یک سیستم پولی ثابت، دولت راه آسان تری برای اقدام در هنگام بروز بحران مالی دارد. خرید اکانت تریدینگ ویو

برخی از مزایا و معایب استفاده از ارز فیات

اقتصاددانان و دیگر کارشناسان مالی در حمایت از ارز فیات اتفاق نظر ندارند. موافقان و مخالفان به شدت در مورد جوانب مثبت و منفی این سیستم پولی بحث می کنند.
کمیابی: پول فیات تحت تأثیر کمبود کالاهای فیزیکی مانند طلا قرار نمی گیرد و محدود نمی شود.
هزینه: تولید پول فیات ارزان تر از پول مبتنی بر کالا است.
پاسخ: پول فیات به دولت ها و بانک های مرکزی آنها انعطاف پذیری برای پاسخ به بحران های اقتصادی می دهد.
تجارت بین الملل: ارز فیات در تمام کشورهای جهان مورد استفاده قرار می گیرد و آن را به شکل ارز قابل قبولی برای تجارت بین المللی تبدیل می کند.
سادگی: برخلاف طلا، ارز به سهامی که نیاز به ذخیره سازی، نگهداری، نظارت و سایر الزامات گران قیمت دارند، بستگی ندارد.
بدون ارزش ذاتی: پول فیات ارزش ذاتی ندارد. این به دولت‌ها اجازه می‌دهد تا از هوای رقیق درآمد کسب کنند، که می‌تواند منجر به تورم شدید و فروپاشی سیستم اقتصادی آنها شود.
از نظر تاریخی خطرناک: از نظر تاریخی، پیاده‌سازی سیستم‌های ارز فیات معمولاً منجر به فروپاشی مالی شده است، که نشان می‌دهد این سیستم‌ها ذاتاً پرخطر هستند.

ارز فیات در مقابل ارز رمزنگاری شده

ارز فیات و ارز دیجیتال اشتراکات کمی با هم دارند، زیرا هیچکدام توسط یک کالای فیزیکی پشتیبانی نمی‌شوند – اما این همان جایی است که شباهت به پایان می‌رسد. در حالی که ارزهای فیات توسط دولت ها و بانک های مرکزی کنترل می شود، ارزهای دیجیتال اساساً غیرمتمرکز هستند که تا حد زیادی به دلیل یک دفتر کل دیجیتال توزیع شده به نام بلاک چین است.

ارز فیات چیست؟

تفاوت قابل توجه دیگر بین این دو سیستم پولی نحوه ایجاد هر یک از این اشکال پول است. بیت کوین، مانند اکثر ارزهای دیجیتال، عرضه کنترل شده و محدودی دارد. برعکس، بانک‌ها می‌توانند بر اساس ارزیابی خود از نیازهای اقتصادی یک کشور، پول فیات را از ابتدا ایجاد کنند. به عنوان یک شکل دیجیتالی پول، ارزهای رمزنگاری شده مشابه فیزیکی ندارند و بدون مرز هستند، که باعث می شود محدودیت کمتری برای تراکنش های جهانی داشته باشند. علاوه بر این، تراکنش ها برگشت ناپذیر هستند و ماهیت ارزهای دیجیتال ردیابی را دشوارتر از سیستم های فیات می کند. جالب اینجاست که بازار ارزهای دیجیتال نسبت به بازارهای سنتی کوچکتر و در نتیجه نوسان بیشتری دارد. این احتمالاً یکی از دلایلی است که چرا ارزهای دیجیتال هنوز در سطح جهانی پذیرفته نشده اند، اما با رشد و بلوغ اقتصاد رمزنگاری، نوسانات تمایل به کاهش دارد.

نتیجه

آینده هر دو ارز به هیچ وجه مشخص نیست. اگرچه ارزهای رمزنگاری شده هنوز راه درازی در پیش دارند و مطمئناً با چالش های زیادی روبرو خواهند شد، تاریخچه ارزهای فیات خطرات این نوع ارزها را نشان می دهد. این دلیل اصلی است که بسیاری از مردم در حال بررسی امکان انتقال به یک سیستم ارز دیجیتال برای فعالیت های مالی خود هستند – حداقل تا حدی.
یکی از ایده های اصلی ایجاد بیت کوین و سایر ارزهای دیجیتال، ایجاد یک ارز جدید است که بر روی یک شبکه همتا به همتا غیرمتمرکز ساخته شده است. بیت کوین برای جایگزینی کل سیستم فیات ایجاد نشد، بلکه برای ارائه یک شبکه اقتصادی جایگزین ایجاد شد. اما مطمئناً پتانسیل ایجاد یک سیستم مالی بهتر برای جامعه بهتر را دارد.